Van de predikant

Lieve gemeenteleden,
Geen idee waar we staan als deze nieuwe Contact uitkomt.
Zitten we in lock down of mogen we nog met 30 mensen in de kerk bij elkaar komen?
Het blijven uitdagende tijden, die vragen om zorgvuldigheid en verantwoordelijkheid. Om solidariteit.
Wat betekent dat in de praktijk?
In het handelen (of niet handelen) in je dagelijks leven?
In de kerk, in de kerkgemeenschap?
Hebben we in als onze contacten, ons handelen en bij de maatregelen oog voor de kwetsbare?
Wie zijn die kwetsbaren?
We doen het allemaal niet voor onszelf, stelt premier Rutte, maar om onze kwetsbaren te beschermen. Zijn dat alleen maar de mensen van boven de zeventig die eenmaal door corona getroffen het zwaar zullen krijgen om te overleven? Of zijn er misschien nog anderen? De jonge mensen die noodgedwongen thuis hun studie moeten volgen en ondervinden dat het een eenzaam traject is? De MBO studenten die geen stage kunnen vinden vanwege de economische crisis? De kunstenaars die altijd al weten dat hun leven geen vetpot zal worden, maar desondanks vol passie spelend en musicerend hun leven wijden aan schoonheid en troost? De ouderen die angstig een nieuwe lockdown tegemoet zien nadat zij in het voorjaar tien weken lang opgesloten hebben gezeten in het verpleegtehuis? De caféhouder die merkt dat zijn ondernemerschap bedreigd wordt door de dagkoersen van de besmettingsgraad en niet weet hoe hij zijn gezin zal onderhouden? De kankerpatiënt die maar af moet wachten of hij voorrang dient te verlenen aan een corona-slachtoffer waardoor zijn behandeling wordt uitgesteld? Of de oorlogsvluchtelingen in Moria wier vluchtverhaal verbleekt bij onze drukdoende strijd in onze eigen oorlog?
In dit alles is het goed om te beseffen dat Jezus juist oog had voor de kwetsbaren:
Voor de mensen die aan de zijlijn staan- die niet mee mogen of kunnen doen.
Voor de mens die ziek wordt van eenzaamheid, kapot gaat
Voor de mensen die hun levenswerk in rook opzien gaan.
Voor de mensen die met heilige woede opkomen voor hen die ongezien zijn, niet gewenst zijn.
Ik geloof dat ons geloof, wat we aan geestelijke voeding meekrijgen in de kerk en in de ontmoetingen met de ander steeds weer gewezen worden op die ander. En op de zijn of haar kwetsbaarheid.
En dat juist de kerk daarin een belangrijke rol spreekt om gesprekken en gedachten op gang brengen:
Hoe ver te gaan. Wat is haalbaar?
Wat is de prijs van vrijheid, wat is de prijs van maandenlange maatregelen, lockdown?
Ik moet denken aan de volgende quote:
“Vrijheid is pas vrijheid als je bij alles wat je doet eerst aan de ander denkt.”
Omzien naar de ander, omzien naar elkaar:
Laten we dat vasthouden en intensiveren de komende tijd!
op welke manier dan ook!
Lieve groet,
ds Judith

Gebed voor als je je mondkapje opzet

Schepper God,
help mij als ik mijn spullen pak
om in dit kledingstuk
een teken van iets groters te zien –
laat het een zichtbaar teken zijn
van innerlijke goedheid –
een tastbare en zichtbare manier
om de liefde te leven voor mijn naasten
zoals ik mezelf liefheb.
Christus, de Zoon,
ontsluit mijn hart,
nu mijn lippen worden verborgen,
zodat mensen mijn glimlach zien
in de rimpels rond mijn ogen.
Help mij me duidelijk uit te spreken
nu mijn stem gedempt is,
niet alleen in mijn woorden,
maar ook in wat ik doe.
Heilige Geest,
help mij,
nu het elastiek mijn oren raakt,
zorgvuldig en vol van zorg te luisteren
naar iedereen die ik ontmoet.
Mag dit simpele stukje stof
een schild en spandoek zijn,
en iedere adem die het vasthoudt,
gevuld zijn met liefde.
In Uw drie-enige Naam en
vanuit die liefde,
bid ik.
Moge het zo zijn.
Moge het zo zijn.
Ds. Judith van den Berg-Meelis