Van de predikant – Als een zaadje…?

Lieve gemeente!

Ik besteed deze bijzondere maanden een aanzienlijk groter deel van mijn tijd in mijn achtertuin.
Werkend op mijn laptop. Veel overleg. Veel bellen.
’s Ochtends in de stilte een eerste kop koffie.
Of na het werk nog even genieten van de middagzon.
of zomaar mijmerend tussendoor.
Kijkend welke bloemen/struiken/bomen nu weer in bloei staan.
Zie een muisje tussen de begroeiing, hoor een merel, zie een zoekende bij van bloem naar bloem.

Op dit moment staat het vingerhoedskruid in bloei.
En het doet me stilstaan bij wat er wel is en wat je in deze periode nog wel kunt doen,
en wat bloeit:
Bloeien betekent al je kracht, alles wat je in je hebt, doorgeven-
in kleurrijke bloemen en kernachtige zaden:
In die zaden zit alles gepropt en geperst wat nodig is om voort te bestaan,
verder te gaan, het door te geven.

Als DNA.

Teruggebracht tot de essentie.
Zo voelt het voor mij als predikant.
Als mens.
Medemens.
En gemeenschap.
Die vragen worden ook aan ons als kerk gesteld:
Wat is de kern, de essentie van kerk-zijn in deze tijd?

Om op jouw plek,
net zoals een bloem tijdelijk even vast op die plek,
allereerst zoveel mogelijk zonlicht, liefde te ontvangen, absorberen.
Je open te stellen daarvoor.
Die liefde, dat geloof, dat licht te transformeren tot bloemen en zaden-
tot een kleurrijke tuin-
Ieder van ons als kleurrijke bloem- transparant en kleurrijk van dat Allereerste Licht.

Soms is er een bij voor nodig,
soms is er een windvlaag die helpt,
soms lukt het zelf:

om door te gaan, door te geven-
de ballast en muizenissen in je hoofd weg te laten waaien-
en je te richten op de essentie, de kern van het bestaan,
en dat door te geven,
daarvan te delen:

Dat is Pinksteren:
beseffen waar het in het leven en in je geloof om gaat-
te leven vanuit die bezieling,
door de wind opgepakt te worden-
te delen,
te geven
en elkaar kruisbestuiven.

Ik wens u een inspirerend Pinksteren en Pinkstertijd toe!

Hartelijke groet,

ds Judith