Klokluiden

Al eeuwen luiden klokken als communicatiemiddel. Ze roepen niet slechts op tot gebed, maar vertellen de inwoners met hoge of sonore klanken en zonder woorden wat er aan de hand is in de stad of het dorp.  Wanneer er iemand overleden is, klinken de lage klanken van de doodsklok; de papklok gaf in de middeleeuwen aan dat de stadspoorten dichtgingen en het etenstijd was; de waakklok luidt als er brand is. In veel dorpen in Friesland en Groningen kondigen klokken tegenwoordig nog steeds de geboorte van een kind aan en in Utrecht kondigt de Banklok de raadsvergadering aan.

Door de pandemie van het coronavirus hebben veel kerken besloten om hun deuren te sluiten. Kerken – de plaatsen waar eendracht en hoop een thuis hebben – kunnen niet meer gebruikt worden om hoop te verkondigen.

Heeft u de afgelopen woensdagavonden tussen zeven en kwart over zeven ook de kerkklokken horen luiden? Deze landelijke actie is onder de noemer “Klokken van troost en hoop” gestart op woensdag 18 maart. Kerken uit Nederland en Vlaanderen doen mee. Op 6 april stond de stand op meer dan 775 kerken en torens.

Deze actie loopt tot het moment dat de overheid aangeeft dat (kerkelijke) bijeenkomsten weer mogelijk zijn. De Klokken van troost en hoop verbinden mensen over de grenzen van sociaal isolement heen en roepen op om te bidden voor allen die ziek of in rouw zijn en voor al die hulpverleners die zich dag aan dag inzetten voor de gezondheid en veiligheid van medemensen.

Ook op de eerste Paasdag waren vele klokken, ook die van ons, om 12.00 uur te horen. Dit als teken van verbondenheid met allen die de kerkgang met Pasen moeten missen en om gezamenlijk uitdrukking te geven aan het goede nieuws van de opstanding van Christus.

Wie thuis is en de klokken hoort luiden kan een kaars voor het raam of een lantaarn voor de deur zetten, als teken van verbondenheid met elkaar.

Meer informatie op www.klokkenvanhoop.nl.