Van de predikant

  • door

Van de predikant

Het is wat veelgevraagd om meteen in de eerste week na je vakantie een stukje voor Contact te schrijven… Mailbox vol, agenda vol, hoofd vol met ontmoetingen en een lange lijst van ’to-do’s’  voor het komende seizoen.
Maar: ik ben heerlijk uitgerust en bijgekomen! We hadden met ons gezin een actieve (kampeer)vakantie in Oostenrijk, Slovenië en Kroatië. Mooie natuur en omgeving. Goed weer. Tijd voor elkaar.
Wat wil je nog meer?
Nou, misschien dat dat vakantiegevoel nog wat langer aanhoudt?
Ik mag niet zeuren.
Dus met een opgeruimd gemoed weer aan de slag!
In Slovenië ging ik de dorpskerk binnen om een kaars aan te steken voor iemand in mijn omgeving. Het was een kerk die van binnen (achter de tralies) met veel pracht en praal versierd was. Goud, koper etc. Muurschilderingen en alles.
In het gedeelte waar bezoekers mochten komen, stond een kaarsen-automaat:
Gooi er 50 cent in en één van de kaarsen in de rijen gaat automatisch branden.
Liever had ik zelf een kaars aangestoken.
Of iemand getroffen die ‘van de kerk was’.
Dit voelde aan als een automatiek, als automatenkoffie: Nèt niet.
Afgelopen dinsdagmiddag zat ik weer in onze vertrouwde Minderbroederskerk: Open. Met echt contact (en echte koffie)
Wat een groot verschil.
Jonge toeristen komen bidden. Iemand steekt een kaars aan. Een ander schrijft een voorbede in het boek. Weer anderen worden rondgeleid door onze vrijwilligers. Een nieuw gemeentelid komt kennismaken. Aan de stamtafel een komen en gaan van gemeenteleden en passanten. Nieuwtjes, verhalen worden uitgewisseld. Grappen gemaakt. Afspraken en boodschappen doorgegeven. En stil op de achtergrond, in de consistorie, wordt taalles gegeven.
Ik dacht: Ik ben weer thuis. Thuis in het huis van God. Bij Zijn familie.
Tot ziens!