Van de predikant

Van de week stonden de kerkdeuren wijd open voor de schilders en de open kerk. Ik kwam binnen en zag het voorportaal vol liggen met veelkleurige bladeren en dacht aan wat ik van de week hoorde: “De natuur maakt zijn eigen confetti”. Zoals bij een huwelijksviering of carnaval.
Maar ik zag diezelfde ‘confetti’ ook voorop een rouwkaart.
Het deed me realiseren dat er een dubbelheid in dat beeld van veelkleurige bladeren zit: Het is het proces van verval, van afsterven- maar met schoonheid en veelkleurigheid.
Misschien helpt dit beeld ons ook om te gaan met onze eigen sterfelijkheid, onze pijn, met gemis. We vieren in deze periode het einde van het kerkelijk jaar, waarin we traditiegetrouw de overledenen herdenken die ons het afgelopen jaar ontvallen zijn. Ook wel Voleindingszondag genoemd. Maar niet op de manier van afronding, stoppen of einde:
Nee, de dood is niet het einde. Het leven houdt op, maar gaat op een andere manier door, zoals de bomen met hun confetti laten zien: gericht op de toekomst, op doorgaan, zij het op een andere manier.
We mogen vertrouwen en zoeken naar Gods plan met onze wereld, met onze gemeenschap, met ons eigen leven. Ondanks of dankzij onszelf. Zijn voltooiing is groter dan onze einde. Zijn liefde is eeuwig.
En misschien zijn die veelkleurige bladeren daarvan wel het teken, dat er ons iets groters, mooiers nog te wachten staat- als voorbode. Als Advent, als belofte dat er iets bijzonders te gebeuren staat.
Nu is het nog donker, in en om ons heen. Ook wij kunnen vallen, onze eigen bladeren vallen, onze dierbaren ontvallen ons. En als wij lijden aan het leven, dan mogen we vertrouwen op die belofte, die doorgaande toekomst van de Eeuwige. Die  ons, met de woorden van Rilke, oneindig teder in Zijn hand houdt.
Moge we zo op weg gaan in deze Adventstijd!
Onze namen staan geschreven
in de holte van uw hand
als een teken dat ons leven
in U, Heer, is ingeplant.
Steeds als Gij uw handen opent
zien uw ogen ons weer aan
en gedenkt Gij uw belofte:
een volkomen nieuw bestaan.
Laat ons in de stilte groeien
totdat op de jongste dag
onze namen open bloeien
op uw goddelijk gezag.
Dan gebeurt wat wij nu dromen
dat wij in uw louter licht
tot U nader mogen komen
aangezicht tot aangezicht.
Hartelijke groet en een inspirerende Adventstijd toegewenst!
ds Judith