Van de predikant – Oktober

Het nieuwe kerkelijke seizoen is begonnen. Dat is een mooi ijkpunt in de doorgaande traditie: We blijven doorgaan (in het spoor), maar maken ook even een pas op de plaats. We kijken achterom, zien hopelijk met tevredenheid terug op de zomer, wellicht een mooie vakantie, wat rust of genieten van het zomerse weer. En we kijken vooruit: De herfst is van nature het seizoen van de oogst, de vruchten, het ‘slachten’.
Wat gaan wij dit kerkelijk seizoen ‘oogsten’? (zoals u begrijpt, heb ik het liever niet over slachten 😉
We zijn begonnen met een grote groep mensen aan een reeks ‘Bewust geloven’- dat belooft een mooie gezamenlijke tocht te worden dit kerkelijk jaar. Een pelgrimstocht als het ware, zeiden we tegen elkaar. Een tijd van bezinning, verdieping, uitwisseling- niet alleen: maar samen.
Er staat een nieuwe reeks groothuisbezoeken in de stijgers, dit jaar met het thema ‘Geloofsgesprekken over generaties’, waarbij nadrukkelijk ook jongeren, gezinnen, (niet-kerlijke) partners en kinderen van harte welkom zijn!
Elders kunt u lezen over de vruchten van de Open Kerk op dinsdagmiddag. Wat geweldig om te zien, en dat na pas een half jaar! Veel gemeenteleden wippen op dinsdagmiddag even binnen tussen winkel-stad-of boodschap. Anderen weten dat de kerk toch open is en regelen wat. Zo ontstaan er allemaal randactiviteiten. Met een kop thee of koffie aan de stamtafel. Je spreekt elkaar, er is ontmoeting. De Bijbel gaat open. Soms volgt een pittige theologische discussie, of een gezamenlijk gesprek over de tekst voor die zondag. En de dominee of de pastor is makkelijk aan te schieten, beschikbaar voor een luisterend oor of gebed. En daartussendoor vliegen vogels van divers pluimage binnen. De één voor stilte, de ander een passant, iemand anders op zoek en weer een ander met zijn ziel onder zijn arm.
Ook ik moet dit kerkelijk seizoen ‘vruchten plukken’. Ik ben met mijn nascholing begonnen, en dat was fijn! Heerlijk om je even twee dagen terug te trekken met collega-predikanten. Even ‘de boel de boel laten in Roermond’. Voeding, bezinning, uitwisseling en goede vragen krijgen. Zodat je ‘vernieuwd’ terugreist naar Roermond. Soms voel ik me wel een zendeling. Als collega-predikanten vragen: Is er protestantisme beneden de rivieren? En zich een beeld moeten vormen van onze wijdverspreide gemeente, van de veelkleurigheid aan denominaties, van de kerkelijke kaart van Limburg, die de komende jaren flink zal veranderen. Maar daar in Limburg zijn we, terwijl de bladeren vallen, wel sterk aan het vernieuwen. Regionaal veel actiever, gemeenteleden die diensten willen gaan voorbereiden, de ‘open kerk’, migrantencatechese. Allemaal mooie vruchten!
En dat inspireert de collega’s op hun beurt. Eén van hen zei: jullie kerkgemeenschap belichaamt als het ware de apostolische geloofsbelijdenis; “Ik geloof in een heilige, algemene, christelijke kerk”.
Wat een mooie vrucht, he!
Geniet ervan!
Hartelijke groet,
ds Judith